Over het stapelen van asielprocedures en waarom dat moet kunnen

Lili en Howick mogen blijven. Aan de verschillende reacties daarover te zien bestaat grote verdeeldheid over het antwoord op de vraag of dat goed is of juist niet. Ik heb het tot nu toe niet over deze kwestie gehad. Waarom niet? Omdat het heel ingewikkelde materie is. Het gaat over kinderen die er zelf niets aan kunnen doen dat ze niet daar – in dit geval Armenië – zijn opgegroeid. Het hele proces is een gevolg van de keuzes van hun moeder en daarvan krijgen zij de rekening gepresenteerd. En niet alleen zij.

Dit stuk gaat niet over Lili en Howick. Ik wil het niet hebben over of ze terug zouden kunnen, of zij de taal van hun moeder echt niet spreken en of zij als jonge tieners niet in staat zijn om zich snel aan te passen in een land waar zij niet eerder zijn geweest. Dat hebben meer kinderen moeten doen; verhuizen naar een onbekend land, met talen die ze nauwelijks spreken en met een vreemde cultuur. Dit stuk gaat over het stapelen van procedures en waarom dat niet alleen mogelijk is, maar waarom dat ook mogelijk moet zijn.

Een echte vluchteling (zie voor het verschil tussen een asielzoeker en een vluchteling mijn eerdere artikel hierover) heeft niet altijd de gelegenheid om alle stukken die wij hier belangrijk achten mee te nemen. Wij hebben het in Nederland tot in de puntjes geregeld. Een ID-document is verplicht, geboortes worden netjes geregistreerd en tegenwoordig heb je alle belangrijke zaken gewoon in het hoesje van je telefoon zitten (pasjes, allemaal pasjes: van verzekeringspas, rijbewijs en kentekenbewijs tot de clubcard van de sportvereniging). In sommige Afrikaanse landen werd (en wordt soms nog) een geboorte van een kind op de muur van de woning geschreven en is het registreren van die geboorte in een register slechts bijzaak; als dat register überhaupt (nog) bestaat en niet kapot is geschoten door een of andere rebellengroepering. In veel landen buiten Europa is het niet de norm om een paspoort te hebben, in sommigen gevallen omdat je de grens niet over wilt omdat het land toch al zo groot is, maar in een aantal gevallen ook omdat je de grens niet zo maar over mag. Daarbij kun je als vrouw in een aantal landen niet eens een paspoort of andere documenten aanvragen zonder toestemming van je vader of echtgenoot.

Stel nou eens voor dat je halsoverkop moet vluchten omdat je huis door een bom uitelkaar is gespat en dat je handtas of portemonnee binnen lag. En je moet op de vlucht slaan omdat je hele omgeving naar de gallemiezen is, de soldaten (of andere groepen) willekeurig vrouwen en kinderen verkrachten en er geen bescherming wordt geboden door wie dan ook. Je kunt nog net de sieraden die je draagt verkopen om de mensensmokkelaars te betalen. Mensensmokkelaars die jou als dat nodig is van allerlei documenten voorzien, maar die je daarna ook weer moet afgeven. En dan sta je hier en kun je dus niet aantonen wie je bent of waar je vandaan komt.

Daar is een herhaalde asielaanvraag voor bedoeld. Voor als je naderhand wel kunt aantonen wie je bent en waar je vandaan komt, omdat dat eerder eenvoudigweg niet kon. Of voor het geval je nu met een opsporings- of arrestatiebevel kunt aantonen dat je echt als politiek dissent wordt gezocht door de autoriteiten. Een document dat je niet eerder in je bezit had of niet kon meenemen, omdat je niet aan de grens met een arrestatiebevel op jouw naam gepakt wilt worden. Dat staat namelijk garant voor een enkeltje hellhole.

Verder kunnen de omstandigheden in het land waar een asielzoeker vandaan komt veranderen terwijl hij of zij hier verblijft. Een staatsgreep, invoering van een bepaald staatsreligie of een oorlog die uitbreekt waarbij er etnische zuiveringen worden gepleegd en hij of zij tot een groep behoort die gezuiverd zou worden. Dáár is een herhaalde asielaanvraag voor bedoeld.

Ik schreef al eens eerder dat iedereen de mogelijkheid moet hebben om asiel aan te vragen. Dat geldt ook voor de mogelijkheid om een herhaalde asielaanvraag in te dienen. Want er kan écht iets veranderd zijn dat het alsnog verkrijgen van een asielstatus rechtvaardigt. En wat mij betreft moet een echte vluchteling een status kunnen krijgen (of dat in Nederland moet of elders is een apart onderwerp). De IND kan uiteraard pas bepalen of er alsnog een status kan worden verleend als er een nieuwe aanvraag wordt gedaan en deze inhoudelijk kan worden beoordeeld.

Dat procedures gestapeld kunnen worden is op zich niet waar het misgaat. En het indienen van een tweede aanvraag moet mogelijk zijn indien er nieuwe relevante feiten zijn of de omstandigheden intussen zijn gewijzigd. De lat voor de beoordeling van een dergelijke aanvraag door de IND ligt overigens bijzonder hoog. De reden dat (meermaals) uitgeprocedeerde asielzoekers maar niet uit Nederland vertrekken zit hem vooral in het falende uitzettingsbeleid. Dat zorgt ervoor dat kinderen als Lili en Howick jarenlang hier in Nederland kunnen verblijven en zich wortelen. Dat betekent dat zij de rekening voor de keuzes van hun ouder(s) gepresenteerd krijgen. Daarbij moet ik aantekenen dat veel kinderen de rekening betalen voor de keuzes van onze ouders, ongeacht waar zij geboren of opgegroeid zijn. Ik heb er ook niet voor gekozen dat mijn ouders gingen scheiden of om op twaalfjarige leeftijd naar Zuid-Afrika te verhuizen. Heel veel kinderen moeten zich aanpassen door ongelukkige keuzes van hun ouder(s), of dat nu gaat om keuzes over partners, loopbaan, woonplaats of drugs- en alcoholgebruik. Such is life.

Langer verblijf in Nederland vergroot de kans op worteling die vervolgens inzet wordt van een nieuwe aanvraag.

Ik vrees voor de gevolgen van deze beslissing die hoop geeft aan velen, die eigenlijk geen hoop op een verblijfsvergunning in Nederland gegeven zou moeten worden. Deze beslissing spoort uitgeprocedeerden aan om toch maar weer een nieuwe aanvraag in te dienen, zelfs als er geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zijn. Dat betekent een veelvoud aan herhaalde asielaanvragen, aanvragen om verblijf op medische gronden en beroepen op de discretionaire bevoegdheid van de staatssecretaris (ervan uitgaande dat hij niet nog steeds ondergedoken zit). En dat betekent dus ook een langer verblijf in Nederland en een aanzienlijke kans op worteling, waarmee de worteling op een gegeven moment de inzet wordt van een nieuwe aanvraag. Hoe meer gezinnen de verblijfsduur weten te rekken, hoe groter de roep zal worden om een nieuwe pardonregeling. Ik vrees dat uitgeprocedeerden hun kinderen zullen laten onderduiken of andere kunstgrepen zullen verzinnen als er een datum voor hun uitzetting wordt geprikt, hopende dat er alsnog een verblijfsvergunning aan de kinderen wordt verleend zodat de ouders op hun beurt verblijf bij die kinderen kunnen aanvragen. Want dat is uiteraard wat Armina zal gaan doen. Update: de aanvraag gaat nog deze week de deur uit.

De regering zou zich vooral moeten richten op een effectief uitzettingsbeleid waardoor worteling in Nederland voorkomen wordt voor degenen die geen recht hebben op een status. Dat scheelt een hoop kinder- en krokodillentranen.

Meer in deze categorie:
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

DocP Inspection teams: They’ve all but slapped a yellow star on it

Do you know who also labelled the wrong products, the wrong people and the wrong shops? Dressed in “specials uniform jackets” in order to have an “official look?

Lees verder DocP Inspection teams: They’ve all but slapped a yellow star on it

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Voor alle leeftijden: Sexy Time

Stop-motion, of stop-frameanimatie, is een zeer simpele doch tijdrovende techniek om een filmpje mee te maken. Vandaag echter geen klei-kippen in een pasteitjesfabriek of een gestop-motioned schaap in de grote stad. Neen. Vandaag Sexy Time en dan voor alle leeftijden. Want wie kan hier nou aanstoot aan nemen?

Lees verder Voor alle leeftijden: Sexy Time

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Feminietsme: over zeurende vrouwen

Ik zou mezelf niet kwalificeren als feminist en dat komt echt niet omdat ik mijn okselhaar niet laat staan en omdat roze speelgoed strijkijzers en/of stofzuigers mij niets doen. Dat komt omdat het huidige begrip feminisme bij mij zeer negatieve connotaties oproept. Namelijk het beeld van de doorgaans onaantrekkelijk uitziende vrouwen met een gek of makkelijk kapsel die klagen over bodyshaming, seksueel getinte opmerkingen op de werkvloer en die zich vooral de slachtofferrol aanmeten. Zo roep ik zelf wel vaker dat het glazen plafond voornamelijk wordt gevormd door witte wijn en hormonen; een stelling die overigens niet door iedereen wordt gewaardeerd.

Houd als vrouwen nou gewoon eens op met klagen, erken dat er een substantieel verschil bestaat tussen mannen en vrouwen en doe daarmee waarvoor het bedoeld is. Zet je vrouwelijkheid in als feature, niet als bug. Neem niet alles zo persoonlijk op, klaag lekker tegen je vriendinnen, slemp zo nodig een fles of wat witte wijn met ze leeg en zeur vooral niet tegen je partner of tegen welke man dan ook. En als je je als vrouw niet lekker voelt in je eigen lijf, doe daar dan wat aan!

Je kunt de gemiddelde man vragen wat hij sexy vindt. En hoewel de meeste mannen dan meteen beginnen over borsten, billen of benen, komt er uiteindelijk uit dat een man een vrouw zoekt die niet met zichzelf overhoop ligt en die vooral niet zeurt.

Daarin zit hem namelijk de kern. Als er iets is waar vrouwen goed in zijn, dan is het zuigen (en dan bedoel ik niet pijpen, nee dan bedoel ik zuigen als in het bloed onder de nagels van mannen halen) en zeuren. Mannen begrijpen dat helemaal niet, kunnen er niets mee en doorgaans bereik je er als vrouw alleen maar mee dat hij op zoek gaat naar een andere vrouw.

Kijk hoe veel plezieriger het leven wordt als je vol vertrouwen je vrouwelijkheid inzet. Flirt met mannen en geniet van de interactie. Praat eens met mannen over iets anders dan jouw gevoelens en hoe jij denkt dat je gekwetst bent en zet dat oestrogeen ego eens opzij. Geniet van de verschillen tussen man en vrouw, koester dat verschil en zie ook de voordelen ervan in.

Uiteindelijk is het niet zo ingewikkeld. Hetero mannen doen alles voor “de vrouwtjes”. En zo eenvoudig is het voor de gemiddelde man helemaal niet om een vrouw in bed te slepen. Jim Jefferies zei ooit al: “It’s easy to be a slut, it’s hard to be a stud.“ Vrouwen hebben een hele waslijst waaraan de potentiële kandidaat moet voldoen, terwijl mannen doorgaans gewoon een vrouw willen waarop zij het willen doen, die vrouw het met hém wil doen en die niet zeurt. Probeer díe maar eens te treffen als op jacht zijnde man.

Overigens is het, zo leert mijn eigen ervaring, als vrouw zoveel gemakkelijker om ongewenste aandacht met een flirtende scherts te pareren – waarbij je het ego van de man in kwestie in stand laat – dan om de verontwaardiging te laten zegevieren, met alle gevolgen van dien. Geef die man gewoon het idee dat hij bijna had gescoord. Iedereen blij: de vrouw met de aandacht – want de eerlijkheid gebiedt om toe te geven dat het een heerlijk gevoel is om gewild te zijn – en de man omdat hij op jacht is geweest; dat hij het vlees nét niet zijn hol heeft binnengesleept doet hem de volgende keer zijn technieken verbeteren en zorgt er waarschijnlijk voor dat hij zijn jachtinstinct aanscherpt.

drag-em-by-the-hair

En nu kom ik, na deze stap opzij, terug op het onderwerp waar het mij om ging. Feminisme. Veel te veel vrouwen snappen niet wat dat inhoudt en waar het echt voor staat. Als het om vrouwenrechten gaat, maak je dan hard voor de zaken die er werkelijk toe doen: kindbruidjes, gedwongen huwelijken, vrouwenbesnijdenis, eerwraak, zuuraanslagen, huiselijk geweld en noem het allemaal maar op. En bedenk dan ook dat mannenrechten in Nederland nog veel te vaak worden geschonden, waar het bijvoorbeeld gaat om omgangsregelingen met kinderen of alimentatieverplichtingen.

De feministes in Nederland houden zich voor mijn gevoel te vaak bezig met zaken die er niet toe doen en gooien daarmee het begrip feminisme ten grabbel. Wat er overblijft is feminietsme. Nobody cares, de hoon wordt over je afgeroepen en er verandert helemaal niets.

Zelfreflectie. Zelfspot. En rode lippenstift. De heilige drie-eenheid.

Meer in deze categorie:
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Frau Himmler

Vroeger, nog in de tijd van de Apartheid, heb ik een paar jaar in Zuid-Afrika gewoond. Het werk van mijn vader bracht ons daar. We hebben ons gevestigd in een van de Northern Suburbs van Johannesburg. Een groot huis, tuin, zwembad en een maid. Elisabeth heette ze. Altijd een stralende lach en het woord ‘nee’ kwam niet in haar vocabulaire voor. Alles was “Yes missus”.

In die tijd was het doodnormaal om op je erf een huisje te hebben voor de maid. Dat vonden wij als Nederlanders natuurlijk niet kunnen. Nu hadden wij onder ons huis een studio appartement. Dus dat hebben we voor onze maid en haar man ingericht. Nieuwe meubels, koelkast, kookplaat en natuurlijk een straalkachel. Voor in de winter. Want aan centrale verwarming deden ze daar niet in Johannesburg, terwijl het in de winter toch nog best wel koud kon zijn. Ook de standaard 200 Rand in de maand aan salaris voor een maid vonden wij als Nederlanders toch bijna barbaars. Daar werd 300 Rand van gemaakt en er werd ook nog een spaarrekening geopend voor het dochtertje van Elisabeth, waar iedere maand naar ik meen 25 Rand op werd gestort. Puleng heette het dochtertje, Zulu voor prinses. Zo’n prachtig donkerbruin meisje met van die grote bruine ogen.

De man van Elisabeth, Duke, was tuinman. Althans, dat was hij, tot hij ontdekte welk salaris zijn vrouw kreeg. Toen stopte hij met werken. Hij deed nog wel onze tuin, maar zijn activiteiten bestonden voornamelijk uit voor de studio op het bankstel – dat hij naar buiten had gesleept – te zitten en bier of zure melk te drinken in het zonnetje. Overigens aangevuld met het comfortabele gerief van een voluit gloeiende straalkachel. In de zomer. De vaardigheden van Duke als tuinman lieten overigens nog wel wat te wensen over. Zo was hij met name bekwaam in het over het snoer van de elektrische maaier maaien. De uiteinden werden vervolgens aan elkaar gedraaid, beetje tape eromheen en maaien maar weer. Met het snoer in het zwembad. Dat heeft nog wel eens tot een klap geleid.

Duke had overigens, al zittend en bierdrinkend op zijn bank, een lucratief plan bedacht. Ik weet nog goed dat ik op een dag thuis kwam na school en zeker 20 mensen in de achtertuin zag. Een inspectie van onze kant leverde op dat het huisje op ons erf dat voor de maid bestemd was en naar wij dachten leeg stond – want Elisabeth en Duke woonden in de studio – door Duke werd verhuurd. Ka-ching. Het bijgebouw had twee kamers van 3 bij 3. Daar stonden dus 3 stapelbedden per kamer. Op stapels bakstenen. Dat is dan weer tegen de Tokoloshe, een mythische demon zo groot als een kind die een kruising is tussen een watergeest, klopgeest en/of een zombie en die ‘s nachts onder bedden kruipt om de tenen van nietsvermoedende slapers af te knagen. Daarom dus die bakstenen; dan kan de Tokoloshe er niet bij.

himmler_tokoloshe

Voor mijn vader was het een geluk dat hij redelijk bijtijds achter de huisjesmelk praktijk van Duke kwam, want het was in die tijd en in die suburb strafbaar om meer dan twee Niet-Blankes op je erf te hebben wonen. Afijn. Stevig gesprek met Duke gehad. Ook over de straalkachel. Dat ging een tijdje goed, totdat Duke in het midden van de nacht poedelnaakt en zo dronken als een Maleier in de tuin aan het dansen was. Deel van deze dans was om tuinmeubilair in het zwembad te werpen. De volgende dag konden Duke en Elisabeth hun koffers pakken.

Op zoek naar een nieuwe maid dus. Een collega van mijn vader had een maid en die had nog wel een nichtje dat werk zocht. Mamsie heette ze. Ze kwam van het platteland en sprak nauwelijks Engels. “Yes missus” was het eigenlijk wel zo’n beetje. Ze smeerde ganzenvet in haar haar om het mooi glanzend en soepel te houden. Nadeel van ganzenvet in een dergelijk klimaat is dat het binnen twee dagen ranzig wordt. En dat ruik je. Heel erg goed zelf. Die lucht kon je gewoon in blokken snijden. Met de maid van de buren als tolk een gesprek met haar gevoerd over persoonlijke hygiëne. En haar een persoonlijk verzorgingspakket cadeau gedaan. Met zeep, tandenborstel en pasta, deodorant en een alternatief voor ganzenvet. Dat hielp.

Waar dat niet bij hielp was haar onbekendheid met huishoudelijke apparatuur zoals de stofzuiger en het strijkijzer. Prullenbakken werden uitgezogen met de stofzuiger en het strijkijzer werd gewoon, terwijl de stekker nog in het stopcontact zat, zo onder de kraan gehouden om bij te vullen. De stofzuiger zei PLOF en het strijkijzer PATS. Wij zijn toen maar op zoek gegaan naar een nieuwe maid. En een nieuwe stofzuiger en een nieuw strijkijzer. Stom ook eigenlijk van ons: je kunt niet zo’n meisje van het platteland trekken en verwachten dat ze alles zo maar begrijpt. Waar ze vandaan kwam woonde ze in een rondawel zonder elektriciteit en stampte ze maïs met een stok voor de mieliepap. Haar behoefte deed ze even verderop, waarschijnlijk achter een bosje. De plotselinge overgang naar de grote stad was te groot voor haar. Volgens mij was ze blij om weer naar huis te mogen.

De verschillen in mentaliteit, achtergrond en cultuur waren sowieso goed zichtbaar. Ik weet nog dat de buren een elektrische grasmaaier hadden gekocht. Want dan hoefde de tuinman het gras niet meer handmatig te maaien. Op zijn kont en met een schaar. De tuinman was helemaal niet blij met het nieuwe apparaat, want dat betekende dat hij de tuin in ruim een uur kon maaien, in plaats van dat hij er twee dagen over kon doen. En dat betekende dus ook dat hij in de tijd die hij nu over had, wat anders moest doen. Ik heb hem wel verwensingen horen uiten tijdens het nieuwe maaien. Hij vond het wel best, zo op zijn kont en met zijn schaar. Alles op zijn gemak. Hij was niet de enige daarin. Ik weet nog dat als je door de Karoo (een halfwoestijn in de Noordelijke Kaap) reed, het doodnormaal was om donkergekleurde medemensen te zien wachten bij de bushalte, terwijl de volgende bus pas over twee dagen zou komen. Daar hebben wij helemaal geen tijd voor, denk je dan. Hier is het haast, haast, haast.

himmler_karoo

Wellicht ligt de oorzaak van het verschil tussen haast of geen haast in de klimatologische omstandigheden waarin onze verre voorouders zijn opgegroeid. Als je in Noord Europa je zaken niet op orde had, had je geen dak boven je hoofd en bovendien niets te eten als het winter werd. Dat betekende dus plannen, voedselvoorraden aanleggen in droge voorraadschuren, zaden opslaan om in het voorjaar te kunnen planten en warme kleding en dekens maken. Terwijl je in Afrika gewoon het hele jaar door onder een boom kon zitten wachten tot het rijpe fruit er weer eens vanzelf afviel. Maar misschien stel ik me dat wel te romantisch voor.

Ik heb mijn Afrika ervaringen ooit eens gedeeld met een zelfbenoemde kunstenaar op een vernissage. Al heftig vingerwapperend in mijn richting, waardoor de goedkope slempwijn over de rand van zijn glas klotste, maakte hij mij uit voor Frau Himmler. Alleen al omdat ik in het Apartheids Zuid-Afrika had gewoond. Dus ik was een racist en ik discrimineerde bovendien. Wat deze kunstenmaker niet wilde begrijpen, is dat ik in ons gesprek slechts de verschillen in mentaliteit en achtergrond wilde aangeven, zonder daarbij een waardeoordeel aan te meten. Maar ook dat was fout. Het door mij benoemen van feitelijke verschillen rechtvaardigde in zijn visie dat ik het stempel van Nazi opgedrukt kreeg. Zijn betichting heeft bij mij echter niet het door hem beoogde doel bereikt. Sterker nog, als het onder woorden brengen van mijn waarnemingen en ervaringen mij tot een racist maakt, draag ik "Frau Himmler" graag als geuzennaam. Waarvan akte.

Overigens is mijn artikel, althans bijna hetzelfde artikel, eerder gepubliceerd op ikwasinharen

Meer in deze categorie:
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone