Over het stapelen van asielprocedures en waarom dat moet kunnen

Lili en Howick mogen blijven. Aan de verschillende reacties daarover te zien bestaat grote verdeeldheid over het antwoord op de vraag of dat goed is of juist niet. Ik heb het tot nu toe niet over deze kwestie gehad. Waarom niet? Omdat het heel ingewikkelde materie is. Het gaat over kinderen die er zelf niets aan kunnen doen dat ze niet daar – in dit geval Armenië – zijn opgegroeid. Het hele proces is een gevolg van de keuzes van hun moeder en daarvan krijgen zij de rekening gepresenteerd. En niet alleen zij.

Dit stuk gaat niet over Lili en Howick. Ik wil het niet hebben over of ze terug zouden kunnen, of zij de taal van hun moeder echt niet spreken en of zij als jonge tieners niet in staat zijn om zich snel aan te passen in een land waar zij niet eerder zijn geweest. Dat hebben meer kinderen moeten doen; verhuizen naar een onbekend land, met talen die ze nauwelijks spreken en met een vreemde cultuur. Dit stuk gaat over het stapelen van procedures en waarom dat niet alleen mogelijk is, maar waarom dat ook mogelijk moet zijn.

Een echte vluchteling (zie voor het verschil tussen een asielzoeker en een vluchteling mijn eerdere artikel hierover) heeft niet altijd de gelegenheid om alle stukken die wij hier belangrijk achten mee te nemen. Wij hebben het in Nederland tot in de puntjes geregeld. Een ID-document is verplicht, geboortes worden netjes geregistreerd en tegenwoordig heb je alle belangrijke zaken gewoon in het hoesje van je telefoon zitten (pasjes, allemaal pasjes: van verzekeringspas, rijbewijs en kentekenbewijs tot de clubcard van de sportvereniging). In sommige Afrikaanse landen werd (en wordt soms nog) een geboorte van een kind op de muur van de woning geschreven en is het registreren van die geboorte in een register slechts bijzaak; als dat register überhaupt (nog) bestaat en niet kapot is geschoten door een of andere rebellengroepering. In veel landen buiten Europa is het niet de norm om een paspoort te hebben, in sommigen gevallen omdat je de grens niet over wilt omdat het land toch al zo groot is, maar in een aantal gevallen ook omdat je de grens niet zo maar over mag. Daarbij kun je als vrouw in een aantal landen niet eens een paspoort of andere documenten aanvragen zonder toestemming van je vader of echtgenoot.

Stel nou eens voor dat je halsoverkop moet vluchten omdat je huis door een bom uitelkaar is gespat en dat je handtas of portemonnee binnen lag. En je moet op de vlucht slaan omdat je hele omgeving naar de gallemiezen is, de soldaten (of andere groepen) willekeurig vrouwen en kinderen verkrachten en er geen bescherming wordt geboden door wie dan ook. Je kunt nog net de sieraden die je draagt verkopen om de mensensmokkelaars te betalen. Mensensmokkelaars die jou als dat nodig is van allerlei documenten voorzien, maar die je daarna ook weer moet afgeven. En dan sta je hier en kun je dus niet aantonen wie je bent of waar je vandaan komt.

Daar is een herhaalde asielaanvraag voor bedoeld. Voor als je naderhand wel kunt aantonen wie je bent en waar je vandaan komt, omdat dat eerder eenvoudigweg niet kon. Of voor het geval je nu met een opsporings- of arrestatiebevel kunt aantonen dat je echt als politiek dissent wordt gezocht door de autoriteiten. Een document dat je niet eerder in je bezit had of niet kon meenemen, omdat je niet aan de grens met een arrestatiebevel op jouw naam gepakt wilt worden. Dat staat namelijk garant voor een enkeltje hellhole.

Verder kunnen de omstandigheden in het land waar een asielzoeker vandaan komt veranderen terwijl hij of zij hier verblijft. Een staatsgreep, invoering van een bepaald staatsreligie of een oorlog die uitbreekt waarbij er etnische zuiveringen worden gepleegd en hij of zij tot een groep behoort die gezuiverd zou worden. Dáár is een herhaalde asielaanvraag voor bedoeld.

Ik schreef al eens eerder dat iedereen de mogelijkheid moet hebben om asiel aan te vragen. Dat geldt ook voor de mogelijkheid om een herhaalde asielaanvraag in te dienen. Want er kan écht iets veranderd zijn dat het alsnog verkrijgen van een asielstatus rechtvaardigt. En wat mij betreft moet een echte vluchteling een status kunnen krijgen (of dat in Nederland moet of elders is een apart onderwerp). De IND kan uiteraard pas bepalen of er alsnog een status kan worden verleend als er een nieuwe aanvraag wordt gedaan en deze inhoudelijk kan worden beoordeeld.

Dat procedures gestapeld kunnen worden is op zich niet waar het misgaat. En het indienen van een tweede aanvraag moet mogelijk zijn indien er nieuwe relevante feiten zijn of de omstandigheden intussen zijn gewijzigd. De lat voor de beoordeling van een dergelijke aanvraag door de IND ligt overigens bijzonder hoog. De reden dat (meermaals) uitgeprocedeerde asielzoekers maar niet uit Nederland vertrekken zit hem vooral in het falende uitzettingsbeleid. Dat zorgt ervoor dat kinderen als Lili en Howick jarenlang hier in Nederland kunnen verblijven en zich wortelen. Dat betekent dat zij de rekening voor de keuzes van hun ouder(s) gepresenteerd krijgen. Daarbij moet ik aantekenen dat veel kinderen de rekening betalen voor de keuzes van onze ouders, ongeacht waar zij geboren of opgegroeid zijn. Ik heb er ook niet voor gekozen dat mijn ouders gingen scheiden of om op twaalfjarige leeftijd naar Zuid-Afrika te verhuizen. Heel veel kinderen moeten zich aanpassen door ongelukkige keuzes van hun ouder(s), of dat nu gaat om keuzes over partners, loopbaan, woonplaats of drugs- en alcoholgebruik. Such is life.

Langer verblijf in Nederland vergroot de kans op worteling die vervolgens inzet wordt van een nieuwe aanvraag.

Ik vrees voor de gevolgen van deze beslissing die hoop geeft aan velen, die eigenlijk geen hoop op een verblijfsvergunning in Nederland gegeven zou moeten worden. Deze beslissing spoort uitgeprocedeerden aan om toch maar weer een nieuwe aanvraag in te dienen, zelfs als er geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zijn. Dat betekent een veelvoud aan herhaalde asielaanvragen, aanvragen om verblijf op medische gronden en beroepen op de discretionaire bevoegdheid van de staatssecretaris (ervan uitgaande dat hij niet nog steeds ondergedoken zit). En dat betekent dus ook een langer verblijf in Nederland en een aanzienlijke kans op worteling, waarmee de worteling op een gegeven moment de inzet wordt van een nieuwe aanvraag. Hoe meer gezinnen de verblijfsduur weten te rekken, hoe groter de roep zal worden om een nieuwe pardonregeling. Ik vrees dat uitgeprocedeerden hun kinderen zullen laten onderduiken of andere kunstgrepen zullen verzinnen als er een datum voor hun uitzetting wordt geprikt, hopende dat er alsnog een verblijfsvergunning aan de kinderen wordt verleend zodat de ouders op hun beurt verblijf bij die kinderen kunnen aanvragen. Want dat is uiteraard wat Armina zal gaan doen. Update: de aanvraag gaat nog deze week de deur uit.

De regering zou zich vooral moeten richten op een effectief uitzettingsbeleid waardoor worteling in Nederland voorkomen wordt voor degenen die geen recht hebben op een status. Dat scheelt een hoop kinder- en krokodillentranen.

Meer in deze categorie:
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Asielzoekers laten meebetalen aan hun opvang. Een goed idee?

Eind 2015 heeft het voornemen van de Deense en de Zwitserse regering om asielzoekers te laten meebetalen aan hun opvang, voor enige ophef gezorgd.

Bij binnenkomst in Denemarken wordt de bagage van de asielzoekers doorzocht en kostbaarheden, juwelen en geld boven een bedrag van €400,00 worden ingenomen. De asielzoeker mag overigens nog wel zijn trouwring houden. In Zwitserland betreft het kostbaarheden en geld boven een bedrag van 1.000 Zwitserse Frank (€913,00).

Dit bericht moest toen het uitkwam ook bij mij even bezinken. Want we weten allemaal wie er ook juwelen en andere waardevolle spullen in beslag nam. En gouden tanden en kiezen liet trekken.

Even los van die referentie. De gedachte om asielzoekers te laten meebetalen aan hun opvang is zo vreemd nog niet. Echt niet alle asielzoekers die zich aan de grens melden zijn arm. Sommigen hebben een behoorlijke hoeveelheid cash bij zich. Kortom: die zijn in staat om zichzelf en hun eventuele gezin in ieder geval een tijd te bedruipen. Dan ligt het toch voor de hand om de opvang van die mensen niet voor rekening van de belastingbetaler te laten komen?

Een paar jaar geleden hebben Yamapama en ik een tijdje een vriend in huis gehad. Hij was door zijn vriendin het huis uitgezet. Hij heeft hier drie maanden gelogeerd. Hij ging lekker winkelen voor zichzelf – dure merkkleding, dure merklaarzen en een lekker nieuw luchtje van Dior – maar het kwam niet in hem op om aan te bieden om een bijdrage te leveren aan de huishoudpot. Of voor ons te koken of spontaan iets in het huishouden te doen. Toen we hem erop aanspraken en aangaven dat we het netjes van hem zouden vinden om iets bij te dragen, werd de zieligheidskaart getrokken. Want hij had het al zo moeilijk. Daarom ging hij maar in bad, om bij te komen. Met een drankje uiteraard, want badderen moet wel aangenaam zijn tenslotte. Kort daarna hebben onze wegen zich gescheiden. Hij is toen bij zijn moeder ingetrokken, die de eerste vier maanden niet meer van hem afkwam.

Daarin zit hem de angel. Op het moment dat je denkt dat iemand van jou profiteert, op jou parasiteert, is het met de hartelijkheid snel gedaan. En dat is wat we nu zien. Het gevoel dat er gebruik van ons wordt gemaakt.

Daar komt nog bij dat er gewoon te veel asielzoekers deze kant op komen. Ik denk dat weinigen er een probleem van zouden maken als er 1.000 vluchtelingen (let wel: ik maak bewust het onderscheid tussen asielzoekers en vluchtelingen) verspreid door heel Nederland opgevangen zouden worden. Maar het zijn er geen 1.000 en bovendien is er van een echte verspreiding geen sprake. 1.500 asielzoekers op één plek. In een dorp van 10.000 inwoners. Wie bedenkt dat? Dat kan alleen iemand die ergens in een ivoren toren zit in een omgeving waar de GeenStijl Allochtoon-O-Meter 0% aangeeft.

Maar ik dwaal af. Asielzoekers mee laten betalen aan hun eigen opvang. Waarom niet? Nog los van de afschrikkende werking die ervan uitgaat – als alleen de Denen en de Zwitsers het doen, komen de asielzoekers die van plan waren daarheen te gaan hierheen, dus eigenlijk kunnen we niet anders dan dit idee ook doorvoeren – is het een, zij het een kleine, tegemoetkoming aan de belastingbetaler. Die hoeft niet meer alleen op te draaien voor de kosten. Wellicht dat de inmiddels bestaande wrevel tegen de niet aflatende instroom van asielzoekers daarmee enigszins wordt verminderd. Maar ik weet het ook allemaal niet.

Let wel: als je in de bijstand terecht komt, moet je ook alle inkomsten en bezittingen opgeven.

We zijn toch het land van het participeren? Dat betekent dan ook dat iedereen, zonder onderscheid naar nationaliteit, bijdraagt in zoverre hij dat kan. Dus ook asielzoekers.

Overigens bestaat in Nederland al een regeling die precies hierop ziet: de eigen bijdrage asielzoekers met inkomen en vermogen. Kennelijk een dode letter.

Meer in deze categorie:
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Dit is het verschil tussen een vluchteling en een asielzoeker.

Burgemeester van Den Haag, Jozias van Aartsen, riep in januari van dit jaar dat er een Minister voor Vluchtelingenzaken zou moeten komen. Dat zou een minister moeten zijn met in de portefeuille ‘alles wat te maken heeft met de komst van vluchtelingen’.

Lees verder Dit is het verschil tussen een vluchteling en een asielzoeker.

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Het falende uitzettingsbeleid: wat is precies het probleem?

In het vraagstuk over de asielzoekers instroom en de bed-bad-en-brood discussie blijft vaak het punt van uitzetting onderbelicht, terwijl dit element van het vraagstuk méér aandacht verdient. Hoe kan het toch dat vreemdelingen die zijn uitgeprocedeerd – en de meesten vaak meer dan eens, hoe raar dat ook klinkt en is – nog steeds in Nederland verblijven? Als een vreemdeling is uitgeprocedeerd, heeft hij een vertrekplicht om Nederland te verlaten, al dan niet met behulp van de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM). Als hij daaraan geen gehoor geeft, neemt de Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V) het initiatief om het vertrek van die vreemdeling uit Nederland te bewerkstelligen.

Lees verder Het falende uitzettingsbeleid: wat is precies het probleem?

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone