Feminietsme: over zeurende vrouwen

Ik zou mezelf niet kwalificeren als feminist en dat komt echt niet omdat ik mijn okselhaar niet laat staan en omdat roze speelgoed strijkijzers en/of stofzuigers mij niets doen. Dat komt omdat het huidige begrip feminisme bij mij zeer negatieve connotaties oproept. Namelijk het beeld van de doorgaans onaantrekkelijk uitziende vrouwen met een gek of makkelijk kapsel die klagen over bodyshaming, seksueel getinte opmerkingen op de werkvloer en die zich vooral de slachtofferrol aanmeten. Zo roep ik zelf wel vaker dat het glazen plafond voornamelijk wordt gevormd door witte wijn en hormonen; een stelling die overigens niet door iedereen wordt gewaardeerd.

Houd als vrouwen nou gewoon eens op met klagen, erken dat er een substantieel verschil bestaat tussen mannen en vrouwen en doe daarmee waarvoor het bedoeld is. Zet je vrouwelijkheid in als feature, niet als bug. Neem niet alles zo persoonlijk op, klaag lekker tegen je vriendinnen, slemp zo nodig een fles of wat witte wijn met ze leeg en zeur vooral niet tegen je partner of tegen welke man dan ook. En als je je als vrouw niet lekker voelt in je eigen lijf, doe daar dan wat aan!

Je kunt de gemiddelde man vragen wat hij sexy vindt. En hoewel de meeste mannen dan meteen beginnen over borsten, billen of benen, komt er uiteindelijk uit dat een man een vrouw zoekt die niet met zichzelf overhoop ligt en die vooral niet zeurt.

Daarin zit hem namelijk de kern. Als er iets is waar vrouwen goed in zijn, dan is het zuigen (en dan bedoel ik niet pijpen, nee dan bedoel ik zuigen als in het bloed onder de nagels van mannen halen) en zeuren. Mannen begrijpen dat helemaal niet, kunnen er niets mee en doorgaans bereik je er als vrouw alleen maar mee dat hij op zoek gaat naar een andere vrouw.

Kijk hoe veel plezieriger het leven wordt als je vol vertrouwen je vrouwelijkheid inzet. Flirt met mannen en geniet van de interactie. Praat eens met mannen over iets anders dan jouw gevoelens en hoe jij denkt dat je gekwetst bent en zet dat oestrogeen ego eens opzij. Geniet van de verschillen tussen man en vrouw, koester dat verschil en zie ook de voordelen ervan in.

Uiteindelijk is het niet zo ingewikkeld. Hetero mannen doen alles voor “de vrouwtjes”. En zo eenvoudig is het voor de gemiddelde man helemaal niet om een vrouw in bed te slepen. Jim Jefferies zei ooit al: “It’s easy to be a slut, it’s hard to be a stud.“ Vrouwen hebben een hele waslijst waaraan de potentiële kandidaat moet voldoen, terwijl mannen doorgaans gewoon een vrouw willen waarop zij het willen doen, die vrouw het met hém wil doen en die niet zeurt. Probeer díe maar eens te treffen als op jacht zijnde man.

Overigens is het, zo leert mijn eigen ervaring, als vrouw zoveel gemakkelijker om ongewenste aandacht met een flirtende scherts te pareren – waarbij je het ego van de man in kwestie in stand laat – dan om de verontwaardiging te laten zegevieren, met alle gevolgen van dien. Geef die man gewoon het idee dat hij bijna had gescoord. Iedereen blij: de vrouw met de aandacht – want de eerlijkheid gebiedt om toe te geven dat het een heerlijk gevoel is om gewild te zijn – en de man omdat hij op jacht is geweest; dat hij het vlees nét niet zijn hol heeft binnengesleept doet hem de volgende keer zijn technieken verbeteren en zorgt er waarschijnlijk voor dat hij zijn jachtinstinct aanscherpt.

drag-em-by-the-hair

En nu kom ik, na deze stap opzij, terug op het onderwerp waar het mij om ging. Feminisme. Veel te veel vrouwen snappen niet wat dat inhoudt en waar het echt voor staat. Als het om vrouwenrechten gaat, maak je dan hard voor de zaken die er werkelijk toe doen: kindbruidjes, gedwongen huwelijken, vrouwenbesnijdenis, eerwraak, zuuraanslagen, huiselijk geweld en noem het allemaal maar op. En bedenk dan ook dat mannenrechten in Nederland nog veel te vaak worden geschonden, waar het bijvoorbeeld gaat om omgangsregelingen met kinderen of alimentatieverplichtingen.

De feministes in Nederland houden zich voor mijn gevoel te vaak bezig met zaken die er niet toe doen en gooien daarmee het begrip feminisme ten grabbel. Wat er overblijft is feminietsme. Nobody cares, de hoon wordt over je afgeroepen en er verandert helemaal niets.

Zelfreflectie. Zelfspot. En rode lippenstift. De heilige drie-eenheid.

Meer in deze categorie:
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Noem mij één echt grappige vrouw

Er wordt mij wel vaker gezegd dat ik heel geestig kan zijn en dat ik voor een vrouw over een uitzonderlijk gevoel voor humor beschik. Voor een vrouw! En hoewel ik mij zeer verontwaardigd zou kunnen voelen over deze vrouwonvriendelijk stelling, moet ik helaas toegeven dat de meeste vrouwen in het geheel niet grappig zijn. Sterker nog, het is een onmogelijk taak voor me gebleken om een werkelijk grappige vrouw te noemen nadat ik gevraagd werd om dat te doen.

Christopher Hitchens heeft meermaals – en waarschijnlijk beter dan ik het ooit zal kunnen – haarfijn uitgelegd waarom mannen grappig moeten zijn en vrouwen niet. Als je als man geen echte alpha bent – mannelijk, sterk, sexy, bad-boy, invloedrijk of het water in de mond lopend, golddigger-aantrekkend rijk – moet je wel grappig zijn om een vrouw het bed in te kunnen slepen.

Op de vraag of ik écht grappige mannen kan noemen, weet ik niet eens waar ik moet beginnen, of het nu om stand-up comedians gaat (dood of levend) of om mannen uit mijn directe omgeving. Nu zult u de meeste van die mannen uit mijn omgeving niet kennen, dus noem ik de comedians die door mijn gedachten flitsen. George Carlin, Bill Hicks, Chris Rock, Louis C.K., Jim Jefferies, Bill Burr, Eddie Murphy en Doug Stanhope. Gewoon om er een paar te noemen. Maar grappige vrouwen? Er komt gewoon niemand in me op. Overigens kan ik ook geen enkele echt grappige Nederlandse comedian noemen. Dat geeft ook te denken.

De paar namen van vrouwelijke comedians waarop ik kom zijn Joan Rivers (may she rest in peace), Bette Midler, Amy Schumer and Sarah Silverman. Maar als je me vraagt of ik ook maar één van hun grappen kan herhalen? Nee. Niet één. Ik kan me één grap van een vrouw voor de geest halen, die van een Franse comedienne en ik weet haar naam niet eens, want die is me niet bijgebleven. Ze maakte een grap over een Amerikaan die naar Frankrijk ging en daar door een Fransoos onbeschoft werd bejegend. “Someone was rude to you? No! Who was it?”

not-funny

Komt het omdat vrouwen hun grappen te veel vanuit hun eigen perspectief maken of omdat ze denken dat ze vooral grove grappen over geslachtsorganen moeten maken om op te vallen? Waar is de gelaagdheid? Waar is de kritiek op de maatschappij verpakt als een anekdotische grap? En waarom voelen de vrouwelijke ‘comedians’ toch altijd weer de behoefte om hun grappen uit te leggen?

Zijn mannen eenvoudigweg beter in staat om de wereld vanuit een helicopterview waar te nemen, houden ze zichzelf vaker een spiegel voor en kunnen ze daarom wel goede grappen maken over vrouwen (alle genoemde heren), hun piemel (wederom alle genoemde heren), pandaberen (Jefferies), religie (Carlin, Hicks, “Now I’m not saying I’m better than Jesus” Jefferies), het lezen van een boek (“Whatcha readin’ for” Hicks), hun hond (“Are you mad at the door?”) en of Schwarzenegger (beide Burr), vuurwapens (“It’s got good spread” Burr, Jefferies), een gehandicapte vriend (“Four floors of whores”, Jefferies) en sporthelden (“The only man in South Africa who was not able to kick in a door Oscar Pistorius”, wederom Jefferies)?

Misschien worden vrouwen gehinderd door hun emoties, staat hun eigen wereldbeeld aan goede grappen maken in de weg of komt het omdat vrouwen doorgaans alles zo persoonlijk opvatten. Laatst werd dit nog bevestigd toen ik op een feestje was waar één van de mannen riep dat vrouwen altijd alles zo persoonlijk opvatten, waarop meteen vijf vrouwen bijna in koor riepen “Maar ik niet hoor!” Dit doet me denken aan een experiment dat een aantal jaar geleden is uitgevoerd, waarbij veel te moeilijke puzzels aan kleine kinderen werden gegeven. Alle meisjes moesten huilen en namen het zichzelf kwalijk dat ze de puzzels niet konden oplossen, terwijl alle jongetjes steevast riepen dat die puzzels niet klopten of stuk waren.

Zit het hem daarin? Dat vrouwen niet genoeg afstand kunnen nemen van zichzelf, zij daarom niet in staat zijn om een situatie als buitenstaander waar te nemen en daardoor niet de vinger kunnen leggen op het ware komische aspect van een interactie of gebeurtenis? Tijd om een onderzoek te starten en subsidie aan te vragen geloof ik.

Alhoewel, zit iemand op de uitkomst daarvan te wachten? Misschien moeten we de niet grappige waarheid maar accepteren, aanvaarden dat het eenvoudig weg niet voor vrouwen is weggelegd om écht grappig te zijn en moet die karaktertrek vanuit een evolutionair oogpunt maar gewoon aan mannen worden overlaten. Zodat ook de niet alpha-man een kans heeft.

Wacht! Er komt een naam opborrelen en ik kan mezelf wel voor mijn hoofd slaan dat ik daar niet eerder op ben gekomen. Jennifer Saunders. Thank you darling! Er is nog hoop.

Of… heeft het er mee te maken dat Saunders is getrouwd met een ware comedy genie: Eddie Hitler himself Adrian Edmondson. U weet wel, die samen met de heerlijke Rik Mayall programma’s maakte als The Young Ones, Filthy Rich & Catflap en Bottom. En als u die series niet kent, ga ik ze niet voor u doorlinken.

Begrijp me niet verkeerd: ik zie het tegendeel graag gestaafd. Benoem mij zonder te googlen of zonder op youtube te zoeken één echt goede grap bedacht door een vrouw. Dan ga ik intussen nog een show van Jim Jefferies kijken.

Overigens een eervolle vermelding voor Samantha Bee, die in haar show Full Frontal regelmatig de boel messcherp fileert.

full-frontal-3

En dan nog dit. Er zijn gelukkig vrouwen die werkelijk grappig zijn, alleen heb ik hun grappen niet zonder meer kunnen onthouden of zijn deze niet blijven hangen. Het opnieuw bekijken van hun werk, bijvoorbeeld dat van Joan Rivers, doet me hard lachen. Ik moet nu ook denken aan Ruby Wax en Joanna Lumley. Ze zijn er dus wel. Alleen zijn ze heel erg zeldzaam. Daar moeten we dus zuinig op zijn.

En een eervolle vermelding voor de enige echte Juffr. Annie, die Twitter regelmatig op stelten zet.

Update: Ik heb heel hard moeten lachen om deze column van SpoedNik. Rake humor van Nederlandse bodem.

Meer in deze categorie:
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone