Nep-abortusklinieken in de USA: een groeiend probleem

Al eerder viel ons de messcherpe politieke satire van Samantha Bee met haar nieuwe programma “Full Frontal” op, maar wat we in de meest recente aflevering zagen, daar vielen ons letterlijk de schoenen van uit. Wat blijkt? Er zijn in de USA nep-abortusklinieken die zwangere vrouwen lokken om ze vervolgens te manipuleren om geen abortus te laten uitvoeren.

WTF? Er blijken twee maal zoveel nepklinieken als echte klinieken te zijn en hun werkwijze is even sluw als moreel corrupt. Deze “Pregnancy Resource Centers” doen zich voor als echte klinieken. Vrouwen krijgen een intake, worden getest op zwangerschap, op SOA’s, er worden echo’s gemaakt en dit alles door medewerkers in witte jassen die op medici lijken, maar het niet zijn. Hoeft ook niet, want er wordt verder geen enkele procedure uitgevoerd.

In plaats daarvan krijgen de hulpzoekende (zwarte) vrouwen horrorverhalen te horen en te zien, wordt ze verteld dat ze na een abortus nooit meer zwanger kunnen worden en wachtend op een “uitslag” van een of andere neptest kunnen ze ook nog even bidden met een medewerker. God is groot! Je zou denken dat de overheid optreedt tegen deze anti-abortusklinieken, toch?

Full Frontal with Samatha Bee

Nope. Sterker nog, deze hoaxklinieken worden zelfs gefinancierd met overheidsgeld, o.a. in Georgia. Deze klinieken kan niet het zwijgen worden opgelegd, omdat hun uitingen en praktijken, zowel in het publieke domein als ook de manipulatie naar de vrouwen toe, vallen onder Freedom Of Speech.

Bekijk onderstaande video’s en oordeel zelf. Smeriger dan dit wordt het niet. Zelfs George Orwell bedacht het niet zo bont.

Lees verder Nep-abortusklinieken in de USA: een groeiend probleem

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

Asielzoekers laten meebetalen aan hun opvang. Een goed idee?

Eind 2015 heeft het voornemen van de Deense en de Zwitserse regering om asielzoekers te laten meebetalen aan hun opvang, voor enige ophef gezorgd.

Bij binnenkomst in Denemarken wordt de bagage van de asielzoekers doorzocht en kostbaarheden, juwelen en geld boven een bedrag van €400,00 worden ingenomen. De asielzoeker mag overigens nog wel zijn trouwring houden. In Zwitserland betreft het kostbaarheden en geld boven een bedrag van 1.000 Zwitserse Frank (€913,00).

Dit bericht moest toen het uitkwam ook bij mij even bezinken. Want we weten allemaal wie er ook juwelen en andere waardevolle spullen in beslag nam. En gouden tanden en kiezen liet trekken.

Even los van die referentie. De gedachte om asielzoekers te laten meebetalen aan hun opvang is zo vreemd nog niet. Echt niet alle asielzoekers die zich aan de grens melden zijn arm. Sommigen hebben een behoorlijke hoeveelheid cash bij zich. Kortom: die zijn in staat om zichzelf en hun eventuele gezin in ieder geval een tijd te bedruipen. Dan ligt het toch voor de hand om de opvang van die mensen niet voor rekening van de belastingbetaler te laten komen?

Een paar jaar geleden hebben Yamapama en ik een tijdje een vriend in huis gehad. Hij was door zijn vriendin het huis uitgezet. Hij heeft hier drie maanden gelogeerd. Hij ging lekker winkelen voor zichzelf – dure merkkleding, dure merklaarzen en een lekker nieuw luchtje van Dior – maar het kwam niet in hem op om aan te bieden om een bijdrage te leveren aan de huishoudpot. Of voor ons te koken of spontaan iets in het huishouden te doen. Toen we hem erop aanspraken en aangaven dat we het netjes van hem zouden vinden om iets bij te dragen, werd de zieligheidskaart getrokken. Want hij had het al zo moeilijk. Daarom ging hij maar in bad, om bij te komen. Met een drankje uiteraard, want badderen moet wel aangenaam zijn tenslotte. Kort daarna hebben onze wegen zich gescheiden. Hij is toen bij zijn moeder ingetrokken, die de eerste vier maanden niet meer van hem afkwam.

Daarin zit hem de angel. Op het moment dat je denkt dat iemand van jou profiteert, op jou parasiteert, is het met de hartelijkheid snel gedaan. En dat is wat we nu zien. Het gevoel dat er gebruik van ons wordt gemaakt.

Daar komt nog bij dat er gewoon te veel asielzoekers deze kant op komen. Ik denk dat weinigen er een probleem van zouden maken als er 1.000 vluchtelingen (let wel: ik maak bewust het onderscheid tussen asielzoekers en vluchtelingen) verspreid door heel Nederland opgevangen zouden worden. Maar het zijn er geen 1.000 en bovendien is er van een echte verspreiding geen sprake. 1.500 asielzoekers op één plek. In een dorp van 10.000 inwoners. Wie bedenkt dat? Dat kan alleen iemand die ergens in een ivoren toren zit in een omgeving waar de GeenStijl Allochtoon-O-Meter 0% aangeeft.

Maar ik dwaal af. Asielzoekers mee laten betalen aan hun eigen opvang. Waarom niet? Nog los van de afschrikkende werking die ervan uitgaat – als alleen de Denen en de Zwitsers het doen, komen de asielzoekers die van plan waren daarheen te gaan hierheen, dus eigenlijk kunnen we niet anders dan dit idee ook doorvoeren – is het een, zij het een kleine, tegemoetkoming aan de belastingbetaler. Die hoeft niet meer alleen op te draaien voor de kosten. Wellicht dat de inmiddels bestaande wrevel tegen de niet aflatende instroom van asielzoekers daarmee enigszins wordt verminderd. Maar ik weet het ook allemaal niet.

Let wel: als je in de bijstand terecht komt, moet je ook alle inkomsten en bezittingen opgeven.

We zijn toch het land van het participeren? Dat betekent dan ook dat iedereen, zonder onderscheid naar nationaliteit, bijdraagt in zoverre hij dat kan. Dus ook asielzoekers.

Overigens bestaat in Nederland al een regeling die precies hierop ziet: de eigen bijdrage asielzoekers met inkomen en vermogen. Kennelijk een dode letter.

Meer in deze categorie:
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

In de mist: Oproep aan alle automobilisten

Ik zit dagelijks op de weg, waaronder het stuk A4 tussen Leiden en Den Haag. De afgelopen tijd is het vaak mistig geweest, variërend van enkele slierten tot behoorlijk dikke mist. Wel is het zicht steeds meer dan 50 meter geweest, dus geen reden om mijn mistachterlicht aan te zetten.

Vanmiddag reed ik op de A4, op weg naar huis. Het viel mij op hoeveel auto’s er slecht verlicht zijn.

In veel gevallen heeft de bestuurder weliswaar zijn dagrijverlichting aan, maar helaas gaan de achterlichten dan niet altijd óók aan. Kortom, dan ben je slecht zichtbaar voor degenen achter je.

Ik begrijp van de @meldkamervid dat daar zowel door de meldkamer als door de politie extra aandacht aan wordt besteed. Eigenlijk zou wat mij betreft ieder voertuig standaard zowel aan de voor- als de achterzijde verlichting moet voeren; zodat iedereen op de weg altijd goed zichtbaar is.

Ik draag daar graag mijn steentje aan bij. Vandaar mijn oproep aan de automobilisten van Nederland: controleer of de achterlichten ook aangaan als je je dagrijverlichting aanzet. Zo niet, zet dan je dimlicht aan. We willen tenslotte allemaal graag veilig thuiskomen.

Meer in deze categorie:
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

De wereld is de totaliteit der feiten, niet der dingen

Ik zie mezelf als iemand met een gezond stel hersens en een goed werkend verstand. Ik weet dat ik een hoop dingen weet en dat ik een goede algemene ontwikkeling heb. Ook weet ik dat ik in staat ben om kwesties te analyseren en op basis daarvan een hypothese of een conclusie te formuleren. En ik weet dat omdat dat met enige regelmaat wordt getoetst, enerzijds aan de hand van objectieve testen en anderzijds door mensen die, objectief gezien, meer weten dan dat ik weet.

Om de analyses waarover ik het heb te kunnen maken, heb ik wel een aantal dingen nodig. Daarvan zijn feiten de belangrijkste. En als die feiten er niet zijn, zal ik het met de gestelde omstandigheden moeten doen. Gestelde omstandigheden waarvan ik dus niet weet of deze wáár zijn.

Wat ik steeds vaker merk, vooral in discussies op Twitter, is dat – te veel – mensen niet op basis van feiten redeneren. De mensen hebben kennelijk helemaal geen feiten nodig, want zij ‘weten’ gewoon dingen. Een feit is echter iets waarvan zeker is dat het waar is. Een feit moet worden aangetoond, is objectief en veelal meetbaar. Maar waar is “ik wéét dat dat zo is” doorgaans op gebaseerd? Ervaring? Horen zeggen? Gevoel?

Zelfs als je dingen met eigen ogen waarneemt, hoeft wat je denkt te zien niet overeen te komen met wat zich feitelijk voor jouw ogen afspeelt. Dat is tenslotte waar goochelaars en illusionisten, maar bijvoorbeeld ook politici en bankiers, hun geld mee verdienen. Ook hebben mensen de neiging om dingen in te vullen, zowel voor zichzelf als voor anderen. Bovendien horen mensen vaak wat ze wíllen horen en luisteren ze in het geheel niet naar dat wat werkelijk gezegd wordt. Meestal gebeurt juist het tegenovergestelde: ze horen wat er niet is gezegd en maken er gewoon zelf wat van. Invullen dus.

Verder merk ik dat mensen veelal oorzaak en gevolg door elkaar halen. Of een oorzakelijk verband zien tussen zaken dat er helemaal niet is. Er worden wat argumenten bij elkaar gestopt, geblenderd, en dan komt er iets uit wat als waarheid wordt gepresenteerd. Als je daar dan feiten tegenover stelt, worden die feiten zonder meer weggewuifd. Zelfs logica werkt in die gevallen niet. Omdat ‘ze’ het niet willen horen, de feiten niet voor waar willen aannemen en de logica hen ontgaat. Omdat ze dingen wéten. Althans, dat ménen ze te weten.

Kortom: Het heeft geen enkele zin om in discussie te gaan met deze feit-o-foben. Zij die slechts willen uitgaan van hun gevoel en zich steevast baseren op aannames, zullen dat toch wel blijven doen. Logica en rede zullen daar niets aan veranderen. Daarin ben ik dus anders dan Christopher Hitchens, die nog wel de discussie aanging als mensen met hun waandenken bij hem aankwamen. Ik? Ik laat ze maar.

Meer in deze categorie:
Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone

BDS DocP Inspectieteams: Ze plakken er nog nét geen gele ster op

Weet u wie er ook foute spullen, foute mensen en foute winkels labelden? Gekleed in “speciale uniformjasjes” waardoor ze “een officiële uitstraling” kregen?

Lees verder BDS DocP Inspectieteams: Ze plakken er nog nét geen gele ster op

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on LinkedInShare on Google+Pin on PinterestPrint this pageEmail this to someone